Ο Νίκος Σερβετάς έφυγε ξαφνικά από τη ζωή το βράδυ της Τετάρτης 10 Ιουνίου 2026, σε ηλικία 66 ετών.
Η είδηση του θανάτου του ήρθε ξαφνικά και πάγωσε τους ανθρώπους που τον γνώριζαν. Μόλις λίγες ώρες πριν, η ζωή συνεχιζόταν κανονικά. Υπήρχαν συναντήσεις που είχαν προγραμματιστεί, συζητήσεις που θα συνεχίζονταν, ένα κρασί ή ένα τσίπουρο που θα πίνονταν «την επόμενη φορά».
Το Σάββατο 13 Ιουνίου, στις 13:00, στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, φίλοι, συγγενείς, σύντροφοι και συνάδελφοι συγκεντρώθηκαν για να του πουν το τελευταίο αντίο.
Εκεί, ανάμεσα στα λόγια, στις μνήμες και στα τραγούδια του αποχαιρετισμού, έγινε ακόμη πιο φανερό το μέγεθος της απουσίας του.
Ποιος ήταν ο Νίκος Σερβετάς
Ο Νίκος Σερβετάς υπηρέτησε τη δημοσιογραφία με συνέπεια, ήθος και αγάπη για την ενημέρωση. Δούλεψε χρόνια στην Ελλάδα και τη Σουηδία, αφήνοντας το στίγμα του σε εφημερίδες, ραδιόφωνα, τηλεόραση και στη μετάφραση. Αλλά για όσους τον γνώρισαν, πάνω από όλα, ήταν ένας άνθρωπος ευγενής, καλλιεργημένος, με χιούμορ και αληθινό ενδιαφέρον για τον άλλον.
Η διαδρομή του Νίκου
Ο Νίκος Σερβετάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960. Από το 1980 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’90 έζησε στη Σουηδία, όπου σπούδασε κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλας. Εκεί άρχισε και η μακρά δημοσιογραφική του διαδρομή, με παρουσία στο σουηδικό ραδιόφωνο και την τηλεόραση, αλλά και ως ανταποκριτής και συνεργάτης ελληνικών μέσων.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, εργάστηκε σε εφημερίδες, στο ΑΠΕ και την ΕΡΤ, αλλά και σε ραδιοφωνικούς και διαδικτυακούς σταθμούς και περιοδικά. Ανάμεσα στα μέσα με τα οποία συνεργάστηκε ήταν η «Εποχή», η «City Press», το «Documento», ο «Εν Λευκώ» και το «Science Illustrated».
Παράλληλα, ασχολήθηκε με τη μετάφραση από και προς τα σουηδικά, ενώ η σχέση του με τη Σουηδία παρέμεινε ζωντανή σε όλη σχεδόν τη δημοσιογραφική του πορεία.
Όμως ο Νίκος δεν ήταν μόνο το βιογραφικό του. Ήταν ένας άνθρωπος που έκανε τη δημοσιογραφία τρόπο ζωής. Την υπηρέτησε με πάθος, συνέπεια και βαθιά πίστη στην ανάγκη να αναζητά την αλήθεια και να δίνει χώρο σε ανθρώπους και απόψεις που συχνά δεν ακούγονταν.
Ίσως γι’ αυτό, όταν έγινε γνωστός ο ξαφνικός θάνατός του, τόσοι άνθρωποι ένιωσαν την ανάγκη να μιλήσουν για εκείνον. Να θυμηθούν στιγμές, συζητήσεις, συνεργασίες και μικρές ιστορίες που δείχνουν τελικά ποιος ήταν πραγματικά ο Νίκος Σερβετάς.
Ο Νίκος μέσα από τα μάτια των ανθρώπων που τον γνώρισαν
Μετά την είδηση του ξαφνικού θανάτου του Νίκου, οι αναρτήσεις φίλων, συναδέλφων και συντρόφων του ήταν πολλές. Άνθρωποι από διαφορετικές στιγμές της ζωής του θυμήθηκαν έναν Νίκο αυθόρμητο, ανήσυχο, μαχητικό, συχνά πεισματάρη και αθυρόστομο, αλλά ταυτόχρονα ιδιαίτερα ευαίσθητο, ανθρώπινο και αγαπησιάρη.
Πίσω από τις πολιτικές διαφωνίες, τις δημοσιογραφικές συνεργασίες και τους κοινούς αγώνες, υπήρχε ένας άνθρωπος που δημιουργούσε σχέσεις. Άλλοτε μέσα από μια έντονη συζήτηση, άλλοτε μέσα από ένα πείραγμα, ένα τηλεφώνημα, ένα ποτήρι κρασί ή τσίπουρο που έμενε για την επόμενη φορά.
Και ίσως αυτό είναι που αποτυπώνεται πιο έντονα στις αναμνήσεις όσων τον γνώρισαν: ο Νίκος δεν ήταν απλώς ένας άνθρωπος που πέρασε από τις ζωές τους. Άφησε κάτι πίσω του.
Ας τον γνωρίσουμε λοιπόν μέσα από τα λόγια τους.
Σπύρος Δερβενιώτης
Ο Σπύρος Δερβενιώτης γνώρισε τον Νίκο το 2003 στη City Press, όπου εκείνος ήταν αρχισυντάκτης. Η δική του αφήγηση είναι από εκείνες που δείχνουν τον Νίκο όχι μόνο ως δημοσιογράφο, αλλά κυρίως ως άνθρωπο και φίλο.
Θυμάται τις νύχτες στη City Press, όταν περίμεναν να κλείσει το φύλλο και να πάρουν στα χέρια τους το φρεσκοτυπωμένο φύλλο της εφημερίδας. Θυμάται τις ατέλειωτες συζητήσεις, τις ανταλλαγές απόψεων και εκείνον τον «ονειροπόλο της Αριστεράς» που επέμενε να κοιτάζει προς τα αστέρια.
Θυμάται ακόμη ένα σχέδιο που του είχε ζητήσει για το Science Illustrated, αλλά και τα σχέδια που έκαναν για το μέλλον και τελικά δεν πρόλαβαν να πραγματοποιήσουν.
Και κλείνει την αποχαιρετιστήρια ανάρτησή του με δύο λέξεις που ίσως λένε πολλά περισσότερα από ένα μεγάλο κείμενο:
«Αντίο Φίλε.»
Βασίλης Παπαστεργίου
Ο Βασίλης Παπαστεργίου θυμάται έναν Νίκο «σαν παιδί, αυθόρμητο και παθιασμένο».
Θυμάται ακόμη ένα μικρό σχόλιο που είχε γράψει ο Νίκος όταν γεννήθηκαν τα παιδιά του, αλλά και μια παλιότερη φωτογραφία του από το 1984, όταν είχε ποζάρει στην αφίσα του κόμματος για τις ευρωεκλογές.
Και ίσως η πιο χαρακτηριστική φράση του είναι αυτή:
«Μεθούσε με τις λέξεις και τα κείμενα.»
Αυτόν τον Νίκο θα κρατούσα κι εγώ εδώ. Τον άνθρωπο που αγαπούσε τις λέξεις, τη δημοσιογραφία, τη συζήτηση και τις ιδέες.
Ο Νίκος μέσα από τα μάτια του Πάνου Λάμπρου
Ο Πάνος Λάμπρου δυσκολεύτηκε να γράψει για τον Νίκο. Προσπάθησε πολλές φορές, έγραψε και έσβησε. Όπως λέει, ήταν σαν οι λέξεις να ντρέπονταν μπροστά στη λύπη και να περίμεναν ακόμη μια διάψευση.
Με τον Νίκο είχαν μια κοινή πολιτική και προσωπική διαδρομή που ξεκινούσε από τον Ρήγα και περνούσε από το ΚΚΕ Εσωτερικού, την ΑΚΟΑ, τον ΣΥΡΙΖΑ και, μέχρι πρόσφατα, τη Νέα Αριστερά.
Τον περιγράφει ως έναν παθιασμένο κομμουνιστή της ανανέωσης, μάχιμο δημοσιογράφο, άνθρωπο των κοινωνικών κινημάτων, ανήσυχο, πεισματάρη, αθυρόστομο αλλά και αγαπησιάρη.
Ανάμεσα στις πολλές αναμνήσεις του ξεχωρίζει μία από ένα κινηματικό ταξίδι στη Νέα Κίο. Σε μια δύσκολη στιγμή, όταν ο ίδιος δεχόταν επίθεση, ο Νίκος τον σήκωσε κυριολεκτικά στον αέρα για να τον προστατεύσει.
«Και με έσωσε», γράφει ο Πάνος.
Ο Νίκος ήταν επίσης από τους ανθρώπους που τον ενθάρρυναν να γράφει. Του έλεγε απλά: «Γράφε». Ήταν εκείνος που πρώτος του είπε ότι το βιβλίο Η χώρα των κλουβιών άξιζε να εκδοθεί και συνέχισε να τον ενθαρρύνει στις επόμενες προσπάθειές του.
Υπήρχαν, φυσικά, και οι διαφωνίες. Αλλά αυτές δεν τους χώρισαν. Εκτός από μία: ο Νίκος ήταν Παναθηναϊκός και ο Πάνος Ολυμπιακός. Και όπως θυμάται ο ίδιος, οι ήττες και οι νίκες των δύο ομάδων ήταν πάντα αφορμή για τηλεφωνικά πειράγματα και γέλια.
Λίγες ημέρες πριν φύγει, ο Νίκος είχε επισκεφθεί το σπίτι του μαζί με την Αγγέλικα. Είχε στο μυαλό του μια συνέντευξη με έναν νέο άνθρωπο που είχε περάσει από τις φυλακές. Ίσως, όπως γράφει ο Πάνος, να σκεφτόταν ακόμη και ένα βιβλίο.
Δεν πρόλαβε.
Η τελευταία τους συνάντηση ήταν το προηγούμενο Σάββατο, στη γιορτή της Εποχής. Είχαν ακόμη πράγματα να συζητήσουν.
Και ο Πάνος κλείνει με μια φράση που ταιριάζει ίσως σε ολόκληρο αυτό το αφιέρωμα:
«Νικολάκη μου, αγαπημένε σύντροφε και φίλε, αρνούμαι να σε αποχαιρετίσω. Σε αγαπάω ρε μπαγάσα πολύ.»
Ένας άνθρωπος ανήσυχος, μαχητικός και ανθρώπινος
Οι άνθρωποι που γνώρισαν τον Νίκο μιλούν για έναν χαρακτήρα που δύσκολα χωρούσε σε μία μόνο λέξη.
Ήταν ανήσυχος και πεισματάρης. Είχε έντονη άποψη και δεν δίσταζε να τη διατυπώσει. Μπορούσε να γίνει καυστικός, να θυμώσει, να επιμείνει μέχρι να σε… σκάσει, όπως θυμούνται χαρακτηριστικά κάποιοι φίλοι του.
Αλλά πίσω από αυτή την εκρηκτική πλευρά υπήρχε ένας ιδιαίτερα ευαίσθητος άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που νοιαζόταν βαθιά για τους γύρω του, για τους φίλους του, για τους νέους ανθρώπους, για την κοινωνία και φυσικά για την Αριστερά στην οποία αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του.
Δεν ήταν από εκείνους που απλώς είχαν πολιτικές απόψεις. Έμπαινε μέσα στα πράγματα. Συζητούσε, διαφωνούσε, επέμενε, έψαχνε, έγραφε και προσπαθούσε να πείσει.
Και μαζί με όλα αυτά υπήρχε το χιούμορ του. Το πείραγμα, η αθυροστομία, το γέλιο, οι παρέες, οι συζητήσεις που μπορούσαν να κρατήσουν ώρες.
Ίσως τελικά αυτός να ήταν ο Νίκος που θυμούνται περισσότερο όσοι στάθηκαν κοντά του: ένας άνθρωπος γεμάτος αντιθέσεις, αλλά αληθινός σε όλες του τις πλευρές.
Οι άνθρωποι που τον γνώρισαν
Ο Νίκος δεν άφησε πίσω του μόνο μια δημοσιογραφική διαδρομή. Άφησε ανθρώπους που τον γνώρισαν, συνεργάστηκαν μαζί του, διαφώνησαν μαζί του, γέλασαν μαζί του και μοιράστηκαν μαζί του ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής τους.
Και ίσως αυτός να είναι ο πιο ουσιαστικός τρόπος για να γνωρίσει κανείς πραγματικά έναν άνθρωπο: όχι μόνο μέσα από τα γεγονότα και τους σταθμούς της ζωής του, αλλά μέσα από τα μάτια εκείνων που τον έζησαν από κοντά.
Οι αναμνήσεις τους δεν είναι όλες ίδιες. Άλλος θυμάται τον δημοσιογράφο, άλλος τον σύντροφο, άλλος τον φίλο, άλλος τον άνθρωπο που μπορούσε να γίνει αυστηρός και πεισματάρης και την ίδια στιγμή να δείξει μεγάλη τρυφερότητα.
Όλες όμως έχουν κάτι κοινό: ο Νίκος ήταν ένας άνθρωπος που άφηνε αποτύπωμα.
Και αυτό το αποτύπωμα φαίνεται καλύτερα μέσα από τις μαρτυρίες των ανθρώπων που τον γνώρισαν.
Η απουσία που έγινε αισθητή
Από την πρώτη στιγμή φάνηκε πόσο βαθιά ήταν η σχέση του Νίκου με τους ανθρώπους γύρω του. Οι λέξεις που γράφτηκαν μετά τον θάνατό του δεν ήταν απλώς ένας τυπικός αποχαιρετισμός σε έναν δημοσιογράφο.
Ήταν λόγια ανθρώπων που τον είχαν ζήσει από κοντά.
Άλλοι στάθηκαν στη δημοσιογραφική του πορεία, άλλοι στην πολιτική του δράση και άλλοι στις προσωπικές στιγμές που μοιράστηκαν μαζί του. Μέσα από αυτές τις διαφορετικές ματιές αρχίζει να σχηματίζεται η εικόνα ενός ανθρώπου που δεν περνούσε απαρατήρητος.
Ο Νίκος είχε τον δικό του τρόπο να μιλά, να διαφωνεί, να αστειεύεται, να επιμένει. Και πάνω απ’ όλα, είχε την ικανότητα να δημιουργεί σχέσεις που άντεχαν στον χρόνο.
Ίσως γι’ αυτό και η απουσία του είναι τόσο δύσκολο να γίνει αποδεκτή.
Άλλες μαρτυρίες.
Σήμερα όμως η ανάσα αυτή δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
Γιατί χθες το απόγευμα πέθανε ξαφνικά ο φίλος, σύντροφος και συνεργάτης μου, Νίκος Σερβετάς.
Και μαζί του δεν έφυγε μόνο ένας άνθρωπος. Έφυγε η αίσθηση ότι το Σάββατο έχει πάντα συνέχεια.
Ότι κάπου υπάρχει ένας αναγνώστης που δεν διαβάζει απλώς, αλλά συνομιλεί.
Ο Νίκος ήταν το kamini.gr όχι ως τίτλος, αλλά ως παρουσία.
Δεν περίμενε τα κείμενα. Τα διάβαζε σαν να του ανήκαν λίγο πριν τα διαβάσει. Και μετά ερχόταν εκείνο το μήνυμα — σχεδόν πάντα με πείραγμα — σαν η κουβέντα να συνεχιζόταν από κοντά.
Σήμερα, δεν μπορώ να γράψω σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα. Γιατί κάθε φορά που σηκώνω τα μάτια από την οθόνη, τον βλέπω εκεί. Όχι γενικά.
Αλλά σε μικρές, συγκεκριμένες κινήσεις. Να μπαίνει στο Καφενείο του Σαββάτου λίγο πιο γρήγορα απ’ όσο θα περίμενες από άνθρωπο που ήθελε να παρατηρεί. Και μετά, σχεδόν πάντα, να σκύβει ελαφρά και να βάζει το χέρι στο αυτί.
Δεν άκουγε καλά — από ένα παλιό τραύμα, από βιοπραγία κάποιων τραμπούκων που δεν του συγχώρησαν την ενσυναίσθηση και την αλληλεγγύη του. Κι όμως αυτό το μικρό μειονέκτημα το έκανε τρόπο παρουσίας.
Σε ανάγκαζε να τον πλησιάσεις. Να του μιλήσεις καθαρά. Να είσαι παρών απέναντί του, όχι απόμακρος.
αι έτσι, χωρίς να το επιδιώκει, σε έφερνε πιο κοντά στον άνθρωπο. Μετά καθόταν. Και πολύ γρήγορα έλεγε κάτι που έσπαγε τη σοβαρότητα της στιγμής.
Όχι για να τη μειώσει. Αλλά για να τη ξαναφέρει στη ζωή. Ερχόταν πάντα με την Αγγέλικα.
Και υπήρχε κάτι σχεδόν αυτονόητα δεμένο σε αυτό. Δύο άνθρωποι που δεν χρειάζονταν εξηγήσεις για να είναι μαζί. Το έδειχνε ο τρόπος που κάθονταν, ο τρόπος που ο ένας άφηνε χώρο στον άλλον μέσα στην κουβέντα.
Η Αγγέλικα ανησυχούσε για τον γιο τους. Είχε μόλις παρουσιαστεί φαντάρος. Μια από εκείνες τις μικρές οικογενειακές αγωνίες που μοιάζουν δυσανάλογες με το μέγεθός τους, αλλά βαραίνουν ολόκληρη τη ζωή.
Και ο Νίκος γελούσε. Όχι γιατί δεν καταλάβαινε. Αλλά γιατί καταλάβαινε βαθιά. Και διάλεγε το γέλιο σαν τρόπο να κρατά όρθιο τον κόσμο γύρω του. «Μην ανησυχείς», έλεγε.
Και το έλεγε έτσι που δεν ήταν ούτε αστείο ούτε σοβαρό. Ήταν απλώς ανθρώπινο. Το περασμένο Σάββατο είδα για πρώτη φορά τη Μαριάννα μέσα σε εκείνον τον χώρο. Τη μια γλυκιά του κόρη.
Δεν ήξερα τότε ότι αυτή η πρώτη φορά θα έπαιρνε τόσο γρήγορα τη μορφή μιας τελευταίας εικόνας. Κανείς δεν λέει «τελευταία» όταν τη ζει. Η ζωή το λέει αργότερα.
Τώρα που γράφω, συνειδητοποιώ κάτι απλό.
Ότι το χρονογράφημα δεν το έστελνα ποτέ σε μια πλατφόρμα. Το έστελνα στον Νίκο. Κι αυτό άλλαζε τα πάντα.
Γιατί πάντα υπήρχε η πιθανότητα μιας απάντησης. Ενός σχολίου. Ενός πειράγματος.
Μιας μικρής διόρθωσης που γινόταν αφορμή για κουβέντα. Οι άνθρωποι δεν το καταλαβαίνουν αυτό για τα κείμενα. Ότι πολλές φορές δεν γράφονται για πολλούς. Γράφονται για έναν.
Και όταν αυτός ο ένας φεύγει, το κείμενο μένει χωρίς προορισμό. Σήμερα είναι Πέμπτη. Και για πρώτη φορά δεν υπάρχει προορισμός. Το Σάββατο δεν θα δημοσιευθεί χρονογράφημα. Όχι γιατί δεν υπάρχουν λέξεις.
Αλλά γιατί δεν έχουν πού να σταθούν.
Σκέφτομαι την Αγγέλικα.
Δεν υπάρχουν λέξεις απέναντι σε μια τέτοια απώλεια.
Υπάρχουν μόνο άνθρωποι.
Και η υπόσχεση ότι δεν θα μείνει μόνη. Ότι οι φίλοι είναι για τις μέρες που δεν χωράει τίποτα εύκολο. Αυτό που δεν θα γραφτεί είναι η επόμενη κουβέντα με τον Νίκο.
Το επόμενο πείραγμα. Το επόμενο «στείλε το να το δω». Το επόμενο γέλιο στο Καφενείο του Σαββάτου. Η ζωή δεν κόβεται στα μεγάλα.
Κόβεται στα μικρά που επαναλαμβάνονται. Και γι’ αυτό πονάει περισσότερο. Το Σάββατο δεν θα υπάρξει χρονογράφημα. Μόνο μια διακοπή. Και μέσα σε αυτή τη διακοπή υπάρχει ένας άνθρωπος. Ο Νίκος.
Που δεν έφυγε από τις φράσεις. Έφυγε από τις ανάσες ανάμεσά τους. Καλό ταξίδι, φίλε μου. Το Σάββατο αυτό δεν θα γραφτεί.
Γιατί γράφεται ήδη αλλού. Στη μνήμη. Και η μνήμη δεν χρειάζεται προορισμό.
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΟΣ ΣΤΟ 2ο ΜΕΡΟΣ
Αφιέρωμα από τον Πατρινό Γιώργο. 1ο Μέρος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σας ευχαριστούμε για το σχόλιο σας